( 177 )

...و خدا تو را پذيرفت

در جاهليت قرن بيستم نهضت تو بعثى بود براى كاشتن بذرايمان و اعتماد به آزادى واستقلال در ذهن و دل امت اسلام .

و صدايت فريادى بود عليه بت هاى جديد و مشركان مدرن اين روزگار!

و كلامت [ آيه] هايى كه در[ حرا]ى خودسازى بر دلت تابيده بود.

و پانزده خرداد جلوه اى از[ فا صدع بما تومر] كه خشم

( 178 )

طواغيت را برانگيخت .

زندانى شدنت دوران تلخ[ شعب ابيطالب] بود.

و تبعيد تو و يارانت هجرت به حبشه !

سالى كه مصطفايت را دادى .[ عام الحزن] تو بود.

و عزيمت به پاريس هجرت مجددى بود كه در آنجا ياران مهاجر و انصارت در عقبه هاى هولناك با تو بيعت كردند.

وامت درايران انصار تو بودند كه نزول و آمدنت را به[ يثرب انقلاب] انتظار مى كشيدند.

انتظار به سر آمد.

از[ ثنيه الوداع] مهرآباد بدر سيمايت درافق ايران تابيد.

و در[ قبا]ى بهشت زهرا نماز عشق خواندى و هفتاد هزار شهيد گلگون كفن در آنروز بر تواقتدا كردند.

و... بدينگونه ولايت تو بر مومنان در شكل نظام اسلامى تحقق يافت .

و پيامت نافذ و سخنت الفت آور و خانه ات قبله دلها شد.

مدينه انقلاب پيام تو را به خارج از مرزها صادر كرد.

قبائل واحزاب براى خاموش ساختن اين نور ائتلاف كردند.

در كنار[ تشريع] غزوات و سراياى تو آغاز شد.

دهسال از هجرت تا وفات با منافقان درگير بودى .

احبار و رهبان واهل كتاب كارشكنى كردند.

متحجران بى درد دلت را خون ساختند.

[پيام برائت] تو سوره توبه اين انقلاب بود كه در مراسم حج خوانده مى شد.

و سالى كه آن[ جام زهر] را دردمندانه سركشيدى و آخرين حرفهايت را در آن پيام شگفت گنجاندى به ياد[ حجه الوداع] افتاديم .

( 179 )

اينك ... مائيم و درد فراق و داغ هجران .

مائيم و رنج يتيمى و غم بى پناهى واندوه بى پدرى !

[حسينيه جماران] مسجد مدينه انقلابمان بود

وامت تو مهاجران وانصارى بودند كه بارها با تو[ بيعت رضوان الله] كرده بودند

دريغا كه ديگر خطبه هاى رسول انقلاب به گوش نمى رسد.

اينك آن صندلى كه بر آن مى نشستى و موعظه مى كردى و رهنمود مى دادى در فراق تو همچون[ ستون حنانه] ناله سر مى دهد.

اينك ايران بزرگ [ بيت الاحزان] غم آلودى است كه بردردهاى پنهان دلت و بر مظلوبيت هاى[ حسن گونه] ات و بر آن خارهاى در چشم نشسته و استخوان در گلو نشسته يك عمر كه تحمل مى كردى مى گريد.

ديگر[ بلال] بعداز تواذان عشق نمى گويد

ما اى امام ايمان و واى رهبر رهايى با رجم شيطان از[ جمره] ها مى گذشتيم تا به[ جماران] مى رسيديم و جماران ميقاتى بود كه از آنجا احرام مى بستيم و در[ مطاف حسينيه] هفت شوط به طواف كعبه آزادى مى پرداختيم پنجه نياز به شبكه ضريح كلامت مى افكنديم

پاى پنجره ولايت تو دخيل مى بستيم

واز كرامت تو درد بيدردى خود را[ شفا] مى گرفتيم .

تو همه اميد ما بودى پناه و چراغ و مامن و مراد ما بودى

[حكومت اسلامى] زائيده جهاداكبر تو بود

و جبهه جهاد و شهادت ما از جبهه سجود و عبادت تو خط مى گرفت و [خط نفسانيات] را مى شكستا و در پشت خاكريز[ تكليف] به دفاع در مقابل وسوه هاى[ چرا] و[ تاكى] مى نشست .

حوزه ها را جان دادى .

( 180 )

اسلام را در سطح جهان آبرو و عزت بخشيدى .

[ولايت فقيه] را به عنوان يك تز و مكتب دراقصا نقاط دنيا مطرح ساختى .

عظمت فقه عينيت يافته در[ متن زمان] را وقتى فهميديم كه فتواى تو درباره[ آيات شيطان] جهان را به زلزله انداخت و معادلات را بهم زد.

[حوادث واقعه] رااز پيام هاى تو آموختيم .

و نقش عرفان را در[ صحنه اجتماع] روزى يافتيم كه رزمندگان عارف سنگرها را به محراب نيايش تبديل كردند واز خاكريزها محراب ساختند و عطر معنويت و عرفان را با بوى باروت و آتش سلاح در هم آميختند. به تحليل عظمت كارهاى تو در سالهاى بعد بايد نشست .

امام عزيز!...اى يوسف به سفر رفته :

ما يعقوب وار چشم انتظار[ فرج] هستيم .

چه كنيم ؟ ...پس از تو [ غم] خانه اى جز دلهاى ما را سراغ نمى گيرد.

واشك جزاز چشمه ديدگان خونبارمان نمى جوشد.

و دست هاى عزادار جز سر و سينه سوگواران را نمى شناسد.

اينك بعداز تو

در هجوم امواج سهمگين به كدام نوح اميد بنديم ؟

در هجران عزيزان صبر كدام يعقوب را سرمشق سازيم ؟

در داغ شهيدان از شكيب كدام حسين ( ع )الگو بگيريم ؟

يتيمانمان به دست نوازشگر كدام پدر دل خوش كنند؟

مسئولانمان دراختلاف ها به قاطعيت كدام ذوالفقار تكيه كنند؟

وقتى از تنور خودخواهى و خودپسندى آتش كينه و بدخواهى و

( 181 )

اتهام سر مى كشد و آتش هايى براى سوزاندن ابراهيم ها برافروخته مى شود. كدام كلام با لحنى پدرانه آب براين آتش ها خواهد ريخت و شعله ها را فرو خواهد نشاند؟

وقتى كتاب امت متحدمان با باد فتنه ورق ورق مى شود كدام پيام وحدت بخش شيرازه اوراق اين كتاب خواهد شد؟

اماما...

ما غريب و دلسوخته ايم . و همه چيز برايت عزاداراست !

دستى كه تو را شستشو داد و كفن كرد و به خاك سپرد

شاعرى كه در سوگ تو شعر سرود

خطاطى كه نام تورا بر كتيبه هاى عزا نوشت .

خطيبى كه در[ ياد بود] تو منبر رفت

صفحه روزنامه اى كه در سوگ تو[ ويژه نامه] منتشر كرد

چاپخانه اى كه[ اعلاميه] مجالس تو را چاپ نمود

نوجوانانى كه سر كوچه ها برايت[ حجله] آراستند.

اسيرانى كه در زندانهاى بغداد به اميد ديدار تو[ اسارت] را تحمل مى كردند

و همه همه ... در سوگ تو داغدار و دلشكسته و غمگين اند

حتى آن[ قرآن] كه روز و شب آنرا تلاوت مى كردى

آن سجاده كه سحرگاهان خود را به پاى تو مى افكند و بوسه مى زد

حسينيه جماران ... جايگاه خالى تو...

قلمى كه با آن پيام مى نوشتى

شمدى كه روى پا مى انداختنى ... چه غربت سوزناكى !

اماما...

دعاهاى خدايا خدايا كه بر در و ديوار مساجد و معابر و مدارس نقش بسته داغ ما را تازه مى كند.

تعقيب نمازهايمان كه بى دعا براى سلامتى است پايان مى پذيرد

( 182 )

غريبانه است ...

اماما...

حوزه غريب است

ايران غريب است ...

اى روح قدسى از آن جهان دلهاى داغدارمان را به دعاى خيرى تسلابخش .