آينه حق نما (1)

تقى متقى‏

غنچه گُل كرده در آفاق راز!
اى گُل خورشيدىِ دشت حجاز!
هم نفس صبح! نسيم سَحَر
قاصدك مژده دِهِ خوش خبر
چشم جهانى ز تو روشن شده‏
باغ زمين پر گُل و گلشن شده‏
وحى تو شده مايه ادراك ما
روشنى روح طربناك ما
ماهِ شبى، آينه پوش آمدى‏
مثل سَحَر، نور به دوش آمدى‏
رونق بازار بتان برده‏اى‏
دل ز همه پير و جوان برده‏اى‏
آيه تويى، آيه تويى، آيه تو
با دل ما عمرى همسايه تو
هان تو بخوان تا همه گويا شوند
لب بگشايند و شكوفا شوند
از غم انسان نخستين بگو
ز آدم و حوّا و دل و دين بگو
از شب ظلمت، سَحَر گُم بگو
از دل پر غصه مردم بگو