سرمقاله
باقر العلوم عليه السلام

ستاره‏اى در سوم صفر سال 58 ه . ق، در مدينه طلوع كرد و با نورافشانى خود محافل و مجالس علمى را روشن كرد. او شكافنده علوم بود.
چهار ساله بود كه به همراه پدر گرامى‏اش، در واقعه كربلا، حضور پيدا كرد و آن چه را كه در آن جا اتفاق افتاد، به چشم خويش مشاهده نمود.
طى نوزده سال و اندى دوره امامت ايشان، وقايعى چون انقراض حكومت بنى اميه و ظهور حكومت بنى عباس پيش آمد. همچنين پيدايش مذاهب كلامى مختلف مانند مرحبَه، معتزله، خوارج، يهود و ظهور اختلافات فقهى بر اثر عدم دسترسى فقها به سنت نبوى (به سبب ممنوعيت طولانى كتابت و روايت حديث) و پديدار شدن كسانى كه فقه و قضاء و عقايد و كلام و اخلاق را به نفع مصالح خود و حكومت وقت تفسير و شرح مى‏نمودند، و نيز جعل احاديث از جمله خصوصيات زمان امامت اين امام همام بود.
امام باقر(عليه‏السلام) در مقابل اين انحرافات دست به روشنگرى زد ؛ به طورى كه احاديث موجود، اكثراً مربوط به ايشان و فرزندشان امام صادق(عليه‏السلام) است.
دادن پاسخ‏هاى مناسب به پرسش‏هايى كه دانشمندان در آن دوران مطرح مى‏نمودند و روشنگرى نسبت به اشتباهات و انحرافات فقهى، كلامى، تفسيرى، تاريخى و پرورش گروهى از دانشمندان اسلامى، بر مبناى اسلام اصيل، و فرستادن آن‏ها به شهرهاى ديگر، از جمله فعاليت‏هاى ايشان در مبارزه با انحرافات به شمار مى‏رود.
روحانيون حوزه‏هاى علمى كه خود را پيرو آن امام همام مى‏دانند، در اين دوران، كه اساس دين در معرض هجمه دشمنان قرار گرفته و عده‏اى دنبال تحريف دين و پوشاندن لباس جديد آمريكايى يا اروپايى به آن هستند، وظيفه‏اى خطير در حفظ اسلام ناب محمدى دارند. پاسخ‏گويى به شبهات در مجامع علمى و مجالس عمومى، تبيين و آشكار نمودن اسلام اصيل، پرورش استعدادهاى جوان و گسيل داشتن آن‏ها به دانشگاه‏ها، مدارس و مراكز ديگر، مى‏تواند نمونه‏اى از وظايف ما در اين دوره باشد.

سردبير