اين مجـلله عـظيم الشـاءن هم نام
حـضـرت زهرا (س) و فاطمه يا فاطمه
كبرىناميده شده است.
در روايتـى دربـاره مقام والا و
عظمت شاءن حـضرت زهرا(س)و علت ناميده شدن
ايشان به فاطمه آمده است:
محمد بن مسلم گفت: از ابـوجعفر
امام بـاقر(ع)شنيدم كه فرمود: فاطمه داراى
جايگاهى كنار در جهنم است. وقتـى روز قيامت
مى شود, ميان دو چشم هر نفر, مومن ياكافر
نگاشتـه مى شود. آنگاه بـه كسى كه دوستـدار
اهل بـيت اسـت و گناهان فراوانى دارد,
دسـتـور داده مى شود به آتش افكنده گردد.
وقتى حضرت فاطمه آن شخص را مى بـيند, مى گويد:
بارالها! مولاى من! مرا فاطمه نام نهادى و
بـه واسطه من مى خواستـى از كسـانى كه
دوسـتـدار من و ذريه ام هسـتـند, درگذرى
وعده ات حق است و تو از وعده ات تخلف نمى كنى.
در آن زمان خداوند عزيز و
والامرتبـه مى فرمايد: درست گفتى, تو را
فاطمه نام نهادم و مى خواستـم بـه خـاطرتـو
از كسى كه دوستـت دارد, و پيرو تـوسـت و بـه
خـاندانت علاقمند و پـيرو آنان اسـت,
درگذرم. پيمانم حق است و من خلف وعده نمى كنم;
بـه اين سبـب بـه بنده ام فرمان داخل شدن در
آتش را دادم تـاتـو دربـاره او شفاعت كنى.
تـو را شـفـيع قـرار دادم تـا بـراى ملائكه
و پـيامبـران و فرستادگانم و صاحبان اين
توقفگاه, جايگاه و منزلتت درپيشگاه من مشخص
شود. هركس را كه ديدى ميان دو چشمش كلمه مومن
است, مى گيرى و داخل بهشت مى كنى.
حضرت معصومه(س)نيز چـون حـضرت
فاطمه زهرا (س) داراى مقام شفاعت است. و
احتمالا ناميده شدن وى بـه فاطمه بـى
ارتبـاط بـااين مقام نبوده است. به هر تقدير
بـه واسطه اين بـانوى گرامى بـسيارى از
شيعيان داخل بهشت مى گردند. در اين بـاره
امام صادق(ع) مى فرمايد:
((... الا ان للجنه ثمانيه ابواب,
ثلاثه منها الى قم. تقبـض فيها امراءه هى من
ولدى و اسمها فاطمه بنت موسى تدخل بشفاعتها
شيعتى الجنه باءجمعهم.))
آگاه باشيد, براى بـهشت هشت دراست;
سه تا از آنها بـه سوى قم بـاز مى شـود. در
آنجـا بـانويى قـبـض روح مى شـود. او از
جـملـه فرزندانم, و نامش فاطمه دختر موسى
است. به شفاعت او همه شيعيان داخل بهشت مى
گردند.
برخى از نويسندگان در توضيح روايت
فوق گفته اند:
مقتضاى اين خبر آن است كه از بـراى
آن مخدره(فاطمه معصومه)در نزد خداى تـعالى
مقام محـمودى مى بـاشد كه شفاعت نمودن آن
مخدره بـاشد(در)روزجـزا. و از بـراى او نزد
خدا شاءنى است عظيم كه آن حضرت و هكذا
برادرش حضرت رضا(ع)كه در زيارتش مى فرمايد: ((ان
لك عندالله شاءنا من الشاءن.)) و هكذا حضرت
جـواد. دركتـاب مفتـاح الجنان مذكور اسـت
كه حـضـرت رضـا فرمود: هركه زيارت كند او را
همچـنان اسـت كه مرا زيارت كرده اسـت. گرچـه
مولف مفتـاح معلوم نيست, اما از احاديث
معتبـر نيز(چنين مطلبـى)استفاده مى شود. در
حديث است كه ((من زار ذريتهما كانما زارهما))
; هركس ذريه حضرت حـسن و حـسين را زيارت كند,
مثـل كسى است كه خود آنها را زيارت كند. حضرت
معصومه و حضرت عبـدالعظيم حـسنى نيز مشمول
همين حـكم مى باشند.
آرى, حـضرت معصومه از مقام محـمود
يعنى مقام شفاعت بـرخوردار است:
يا بضعه الرساله
ياد مدينه كردم باگوش جان شنيدم
لبيك را زبالا تا در حرم رسيدم
آيا شد آشكارا قبرنهان زهرا؟
يا فاطمه زهرسو با گوش جان شنيدم
بنت امام كاظم اخت امام هشتم
باشد شفاعتش را روز جزا اميدم
يا بضعه الرساله, ما را مران زدرگه
گشتم گداى كويت از غير, دل بريدم
برزاده برادر, جان جواد سوگند
رحمى, اگر چه زير بارگنه خميدم
يافاطمه, شفاعت از روسياهى ام كن
تاخلق روز محشر بينند روسپيدم
حـضرت فاطمه معصومه مستـغرق
درعبـادت, و از آلايش بـه معاصى و زشتـيها
پـيراستـه و عصمت مادرش زهرا(س)در او تـجلى
نموده است.
بـراساس پاره اى از روايات, لقب
معصومه از سوى امام رضا(ع)بـه اين بـانوى
عظيم الشـاءن اعطا گرديد. علامه مجـلسـى
دراين بـاره گويد: امام رضـا(ع)درجـايى
فرمود: ((من زار المعصـومه بـقم كمن زارنى))
هركس معصومه را در قم زيارت كند, مانند كسى
است كه مرا زيارت كرده است.
حضـرت معـصـومه درزبـان علما و
فقهاى شـيعـه بـه لقب ((كريمه اهل بيت)) ياد
مى شود. از ميان بانوان اهل بيت اين نام
زيبـا تنها به او اختصاص يافته است.
بـر اساس روياى صادق و صحـيح نسب
شناس گرانقدر مرحـوم آيت الله سيدمحمـود
مـرعـشـى نجـفـى(م 1338 ه' .)اين لـقـب از طرف
امـام صادق(ع)برحـضـرت مـعـصـومـه اطلاق
شـده اسـت. در اين رويا امـام صادق(ع)به آيت
الله نجفى ـ كه بـا دعا و راز و نياز تلاش پى
گيرى را بـراى يافتـن قبـر مطهر حـضرت زهرا(س)آغاز
كرده بـود,ـ خطاب فرمود: ((عليك بكريمه اهل
بيت)) ; بـرتوبـاد بـه كريمه اهل بـيت.
تاآنجايى كه ما اطلاع يافتيم, سه
زيارتنامه بـراى حضرت معصومه ذكر شده است:
يكى از آنها مشهورو دوتاى ديگر غيرمشهوراست.
اسامى و لقبـهايى كه بـراى حضرت
معصومه در دو زيارتـنامه غير مشهور ذكر شده,
به قرار ذيل است:
طاهره(پاكيزه); حميده(ستوده); بره(نيكوكار);
رشيده(رشـديافتـه); تـقيه (پـرهيزكار); رضيه(خـشـنود
از خـدا); مرضـيه(مورد رضـايت خـدا); سـيده
طاهره(بـانوى پـاكيزه); سـيده صديقه(بـانوى
بـسيار راستگو); سيده رضيه مرضيه(بـانوى
خشنود از خـدا و مورد رضـاى او); سـيده نسـاء
العـالمين(سـرور زنان عالم)
محدثه و عابده و مقدامه(بانوى
پيشتاز)از ديگر صفات و القابـى است كه براى
حضرت معصومه عنوان شده است.
بر گرفته شده از مجله كوثر ش 35