(و لقد ارسلنا مـوسـى باياتنا ان اخرج قـومك مـن الظلمات الى
النـور و ذكرهـم بايام الله ان فى ذلك لايات لكل صبار
شكـور). سوره ابراهيم ـ آيه 5
و همانا موسى را با آيات و معجزات خود فرستاديـم كه قومت را از تاريكى به روشنايى
و نور هدايت كـن و ايام الله را به ياد قـوم خـود بياور. و در ايـن ها نشانه هايـى
است بـراى هـر انسان بسيار شكيبا و شكرگزار.
در ايـن آيه, هدف از فرستادن حضرت موسى بيان مى شود كه همان هدف بعثت هـر پيامبـر
ديگـرى است. و همانا ما مـوسـى را بـا آيات و نشانه ها و معجزه هايـى فرستاديـم تا
او مردم را به سـوى ايمان و پـرستـش خـداوند فراخـوانـد و از ظلمات و تاريكـى هاى
كفر شرك و الحـاد به نـور ايمـان حق و پـرستش الله درآورد.
و هـم چنيـن از موسى خواستيم كه ايام الهى و روزهاى ويژه خداوند را به ياد قومش
بياورد. و بى گمان در ايـن ها نشانه هايى است براى هر انسان شكيبا و پراستقامت.
ترديـدى نيست كه تمام روزها از آن خداست و هرچه در جهان وجـود دارد, همه و همه
نشانه عظمت و قدرت الهى است ولـى در ايـن آيه ـ چنان چه ملاحظه مـى كنيد ـ
خـداونـد حضرت مـوسى را فرمان مى دهد كه ايام ويژه خداوند را به ياد مردم بياورد.
پـس معلـوم مى شـود ايـن ايام الله كه در آيه آمده است, غير از ايام معمـولى است
بلكه ويژگى و خصـوصيتى دارد. گـويا در ايـن روزها حـوادث و رخدادهايـى به وقـوع
پيـوسته كه در روزهاى ديگـر چنين نبـوده و آن چه مسلـم است ايـن كه در ايـن روزها
عظمت خداوند و عزتـش بيـش تر نمايان گشته و آيه اى از آيات در آن ها رخ داده است.
حال ممكـن است در ايـن ايام, قهر و غلبه الهى بر كفار و مشركان به ظهور رسيده و يا
ايـن كه نعمتـى بزرگ نمايان گشته است; مانند عذاب هايى كه بر برخى از اقـوام
پيامبران گذشته نازل مى شد و همه دشمنان پيامبران را به هلاكت مى رساند. قطعا غرق
شدن قـوم نـوح و به هلاكت رسيدن فرعون و يارانـش و نابـودى قـوم عاد و ثمـود, از
ايـن ايام الله است كه در مقابل, پيروزى حضـرت نـوح و در كشتـى سوار شدنـش و به
ساحل نجات رسيدن خود و مومنان همراهش, از ايـن ايام الله است. پيروزى حضرت
ابراهيـم بر نمروديان و بت پرستان و رفتـن در آتـش بىآن كه آسيبـى به او رسد از
ايام الله است. چيره شـدن و غلبه حضـرت مـوسـى بـر فـرعونيـان از ايـــام الله
است.
و هم چنيـن در زمان خويش شاهد چند روز از ايام الله بوديم كه هم قهر و غلبه الهى
نمايان گشت و هـم نعمت بزرگ پيروزى بـر دشمنان كه هـر دو مقتضـاى عزت الهى است; چه
نقمتـش و چه نعمتــــش, چه نابـودى شاه و درهـم شكستـن تاج و تخت شاهنشاهى و چه
پيروز شدن امام و مستضعفان همراهش.
يادآورى كردن مردم به ايام الله مانند هميـن است كه هر ساله در روز 22 بهمـن كه
روز شكست دشمـن است بـايـد جشـن گـرفت و بـــا راهپيمايى و سخنرانى, آن روز عظيم
الهى را به ياد آوردو هم چنيـن روز 12فـرورديـن از هر سال را بايـد بزرگ شمرد و به
ياد آورد و در آن روز جشـن گرفت كه روز پيروزى حكومت الله بر حكـومت طاغوت و روز
يـارى رسـانـدن خـداونـد به مستضعفيـن و محـروميــن است.
امام امت ـ قـدس سره ـ ايـن روزها را از ايام الله دانسته و از ملت ايـران خـواسته
است كه هـر سال ايـن روزهاى ويژه را محتـرم بشمرند و جشـن بگيرنـد و آن حـركت الهى
و نهضت مقـدس را به ياد آورند و انگيزه پيروزى را كه وحـدت همگانـى در زير سايه
تـوحيد بـود از ياد نبـرنـد و هميشه همان حـال و هـواى انقلاب را داشته بـاشنـد
تـا پيـوسته پيـروز و بهروز بـاشند.
صبار شكور
هر دو كلمه صيغه مبالغه اند كه صبار به معنـى كسـى است كه بسيار شكيبا و پرتحمل
باشد و شكـور كسى را گويند كه بسيار سپاسگزار و شاكر نعمت خـداوند باشد. و ايـن دو
از ويژگـى هاى مـومنان متعهد است كه نه حـوادث تلخ روزگـار آنان را از پـاى در
مـىآورد و نه نعمت پيـروزى و چيـره شـدن بـر دشمنان, آن ها را از شكـرگزارى و سپاس
دور مى سازد. و شايد ذكر ايـن دو ويژگـى در آخر آيه, اشاره به هميـن باشد كه ايام
الله مخصـوص روزهاى بلا و عذاب و يا تنها روزهاى خوشى و نعمت نيست بلكه هر دو بخـش
را شامل مى شود. در هر صـورت يادآورى ايام الله يكـى از اهـداف بعثت پيامبـران است
كه مـردم را به خـدا نزديك سـازد و از خشـم و غضبـش بـرهـاند.
مجله پاسدار اسلام ش 208