قرآن, حيات روشـن دلــهاست
قرآن فروغ و شمع محفل هاست
دل از فروغـش نـور مى گيرد
جان از پيامش شـور مى گيرد
روشنــگر سجــاده و سنــگر
سـرلــوحه هر خط و هر دفتر
قــرآن كتــاب مكتب و آيين
قرآن كتــاب استــوار ديـن

از رموز ((اعجاز قرآن)) يكى هـم هميـن طراوت ابدى و تازگى هميشگى و كهنه نشـدن ايـن كتـاب شگفت. بـا گذشت سـاليـان و قرون است.
هنوز هـم كه هنوز است. طنيـن روح انگيز قرآن, دلها را شيفته خود مى سـازد و معارف بلنـد وحـى و مضـاميـن ژرف ايـن كلام آسمـانـى, عقـول فـرزانگان را مبهوت جذبه هاى خـويـش مـى گـردانـد و گذشت زمان هـرگز نتـوانسته است غبار نسيان و كمرنگى و فـرسـودگـى بـر چهره تابناكـش بنشاند.
قرآن, عهد و ميثاق خدا با بندگان است و بايد پيوسته به ايـن ((عهده نامه الهى)) نگريست و تـدبر كرد و از آن گهرهاى حكمت به دست آورد و روح را در چشمه معارفـش سيـراب سـاخت و جـان راآينه وحـى نمــــود. امام صادق(ع) فرمود:
((قرآن, عهد خدا به سـوى بندگانـش است. پـس سزاوار است كه يك انسان مسلمان در عهد خدا به خـدا بنگرد و هر روز پنجاه آيه از آن را تلاوت كنـد)): ((القـرآن عهدالله الـى خلقه, فقـد ينبغى للمرء المسلـم ان ينظر فى عهده و ان يقرء منه فـى كل يـوم خمسيـن آيه.)) قرآن, كـوثر شيريـن و حيات بخشى است كه زمزم زلال معارفـش, احياگر دلهاست و آواى دلنشيـن تلاوت آياتش, روح بخش است و صوت خوش ترتيل قرآن, تارهاى جان عارفانه را به نوا مى آورد, و... ترنـم ملكوتى ايـن سروش غيبى, صفا دهنده ضميرهاى پاكدلان است. قرآن, كتاب خـواندن و فهميدن و عمل كردن است. كتاب آگاهى, شعور, عرفان, حكمت و حكـومت است. آييـن نامه زندگى و تراز زيستـن و منشـور هـدايت جامعه و سعادت انسانهاست. پـس بايـد خـواند تا دل از فروغش نور گيرد. بايد فهميد, تا انديشه, از پرتـوش بارور گردد. بـايـد عمل كـرد, تـا از لبه پـرتگـاهها به اوج هـدايتها رسيد.
چه لذت بخـش است بـر سـاحل درياى قـرآن نشستـن و كام جـان را از آن سيراب كردن. چه گواراست, از چشمه سار ايـن ((وحى)) آب زندگى نوشيدن
و عمـر جـاويـد يـافتـن. قـرآن, سفـره گستـرده و پـرنعمت الهى است. بـايـد از قـرائتـش, ثـواب بـرد و رهنمـود يـافت.
بـايـد از فهمـش, انـديشه و ذهـن و دل را وسعت بخشيـد. و... بـايـد از عمل به آن, سعادت خـويـش را تضميـن نمود.

راستـى ... نسل امـروز مسلمـانان در سطح جهان, تـا چه حـد, از ايـن منشـور آسمانى شناخت دارند؟ و تا كدام پايه, با مفاهيمـش ماءنـوس و آشناييـد؟ و آيا حق قرآن ادا مـى شـود؟ و حرمت كلام الهى, پاس داشته مى شود؟
گرچه در عصر حاضر, روز به روز, اعجاز قرآن آشكار تـر, كـوثـر زلالـش جـوشانتر و فروغ معارفـش جهان شمـول تر مى شـود. بـويژه كه در حيطه علمى و عينى, پاسداران حريم وحى, به تبييـن و تحقق آن پرداخته اند.
و نظام اسلامـى كشـور امام زمان(عج) زمينه ساز اجراى محتـوا و گسترش رهنمودها و تعاليم قرآن گشته است.
امـا... تـا مـرز عمل به تكليف نسبت به ((كلام الله)) فـاصله زيــادى مانده است. رسـول خدا(ص) فرمود: ((قرآن را پيشـوا و رهبر خـود قرار دهيـد, چـرا كه آن, كلام پـروردگار جهانيان است.)) ((عليكـم بالقران فاتخذوه اماما و قاعدا فانه كلام رب العالميـن)) بـارى ... كاروانـى از قرآن شناسان و قرآن فهمان و قرآن آمـوزان, با زبان و قلـم و درس و نگارش و تحقيق و تفسير, به جلـوه قرآن متجلـى شـده اند. و به سـوى افق پـركـرامت الهى, راه سپـرده و مـى سپـارنـد.
آشنايى با دستاوردها و تلاشهاى پرارج و گرانمايه آنان, سپاس عملـى و قدر شناسـى اندكى از خدمت پرارج واراده هاى نستـوه آنان در راه قرآن است. و تشويقى براى قرآن پژوهانى است كه در ايـن مسير, سرمايه گذارى علمى و فكرى و مادى و معنـوى مـى كنند. بسيارنـد كسانـى كه در طـول تاريخ اسلامى, با قرآن رابطه اى صميمـى و عميق بـرقرار كردنـد و ايـن ((منشـورآسمانـى)) را خـواندند, فهميدند, حفظ كردند, نـوشتند, پخـش كردند, آمـوختند و در راه آن, عاشقانه از جان مايه گذاشتنـد و حتـى ((شهيد قرآن)) گشتند.
و... حق هـم همين است. مگر نه ايـن كه قرآن, بهار دلهاى خزان زده و طراوت انـديشه هاى افسرده است؟ پـس بايـد با قرآن بيشتـر آشنا شـد.
بايد با قرآن زيست. بايد در هـواى معنـوى قرآن نفـس كشيـد. و بر سر سفـره پـركـرامت قـرآن نشست و از فيض جـوشان آن, كام جان را سيـراب ساخت.
از سخنان اميـرالمومنيـن(ع) است كه فـرمود: ((قـرآن بيامـوزيـد, كه بهتـرين سخـن است و در قرآن ژرف نگر و فهيـم گرديـد, كه ايـن كتاب, ((بهار دلها)) است. و از نـور آن ((شفا)) بگيـريـد, كه قـرآن شفـاى سينه هاست. و آن را نيكو تلاوت كنيد, كه سـود مندتريـن قصه هااست.)) و چه سعادتمندند آنان با قرآن انـس دارند و فعاليتهاى قرآنـى را مايه بـركت, عمـر و صفاى زنـدگـى و رضـاى قلبـى خـويـش قـرار داده انـد.
آشنايى با كارهاى انجام شده پيرامون قرآن, چه به صـورت علوم قرآنى, چه ترجمه و تفسير, و چه حتـى خطاطـى و تذهيب و كارهاى هنرى, از دير باز تا اكنون مورد علاقه قرآن شناسان و قرآن كاوان بـوده است. وايـن كمتريـن تقـدير از زحمات كسانـى است كه در خـدمت قرآن بـوده اند. با هميـن انگيزه نيز از دير باز تا عصر حاضر, كسانى به كتاب شناسى آثار مربـوط به قـرآن پـرداخته وتاءليفاتـى به جامعه اهل مطالعه تقـديـم كرده اند, كه سعيشان مشكور باد.
برپايـى نمايشگاههاى آثار قرآنـى, همچنيـن بـرگزارى مسابقات آثار و تاءليفات پيـرامـون قـرآن كـريـم و قصص ايـن كتاب آسمانـى و گزينـش برتريـن ها و اهداى جـوايز به آثار ممتاز, همه و همه تلاشهاى ستـودنى در اين مسير و مشوق ديگران در روى آوردن به ساحت ايـن كتاب ماندگار است.
اميد است كه تـوفيق الهى درمسير آشنايـى, شناختـن وشناساندن قرآن و مفـاهيـم بلنـدش, شـامل شيفتگـان معارف وحـى گـردد. آمين.

مجله كوثر ش 22